Categorie:Column

Dianthus Vol Liefde

Geplaatst op door Olaf BoezelijnCategorieën:Bewoners, Column, Dianthus - Mezendaal

Heeft u ook genoten van de week waarin Winter Vol Liefde weer is gestart? Ik mag dan wel een man zijn, maar ook ik heb er weer vol bewondering naar zitten kijken. Zoveel verschillende mensen en iedereen heeft er wel een mening over. Ja, ik natuurlijk ook, want de pantoffels van Robin kunnen echt niet en zouden een afknapper moeten zijn voor Pearl, maar ondanks de foute pantoffels voelt ze zich zo vertrouwd dat het in de eerste week al van zoenen kwam. Pearl denkt deze man nog wel te kunnen veranderen, maar misschien is hij alleen uit op een goed kokende en knuffelende vrouw en dan blijft de vraag wat zij er aan heeft op langere termijn. Ook al doet een bosje bloemen van Robin haar smelten. Zoveel mensen zoveel karakters en zoveel emoties. Emoties die ook om kunnen slaan. En dan zit je voor je het weet in de auto of de trein op de terugreis en voor de een is dat een stuk verder dan de ander.

Deze week ging onze recreatiezaal weer open. Ik heb daar veel positieve reacties op gehad alhoewel dit maar een kleine moeite is. Alleen de deuren openen en sluiten en wat afspraken maken met de mensen die de zaal gebruiken. Dat is maar een zeer bescheiden zaak, maar juist een kleine taak kan zoveel voor anderen betekenen. Dat is ook de reden waarom ik mensen heb geprobeerd te activeren allemaal iets kleins op te pakken. Een klein taakje. Dan heeft niemand er heel veel werk aan en juist iedereen daarvan veel plezier.
Zo af en toe blijft Dianthus een soap. De een praat niet met die omdat hij vriendjes is met die ander en de een heeft heel vroeger iets gedaan waar ik nu nog boos over ben. Dat gaat soms over onbenullige dingen en vooral de dames zijn daar goed in.

Zelf heb ik in de zorg in veel vrouwenteams gewerkt. Naast de gezelligheid heb ik ook ervaren hoe goed vrouwen negatieve dingen kunnen onthouden. Vooral van andere vrouwen. Als jij 10 jaar geleden iets gezegd hebt over lippenstift die niet goed was aangebracht, krijg je dat 10 jaar na dato nog steeds even terug. Zo werkt dat. Mannen geven elkaar een dreun en zijn even later weer vrienden. Simpel he?
Negatieve dingen worden sowieso makkelijker onthouden door mensen. Mijn leerlingen hebben daar ook last van in de rijles. Er hoeft maar een toeterende automobilist achter hen te staan en ze raken volkomen in de stress. Ze vergeten alleen dat er in hun lesuur tientallen bestuurders zijn geweest die wel rekening met hen hebben gehouden. Zo werkt dat bij mensen.
En om eerlijk te zijn heb ik dat zelf ook wel. Als iemand mij niet meer gedag zegt dan onthoud ik dat goed, maar gelukkig zijn er veel meer mensen die dat wel doen en waarmee je gezellig een praatje kunt maken. Pak de positieve dingen uit je leven.
Je kunt verzuurd en verongelijkt in je huis gaan zitten mopperen of je schouders eronder zetten en eerlijk gezegd verwacht ik dat laatste wel van onze oudere generatie.

Misschien is het een idee voor RTL om hier een soap van te gaan maken. “Dianthus Vol Liefde.” Over het wel en wee van een ouderencomplex waar mensen elkaar het leven zuur maken maar er ook mooie nieuwe vriendschappen ontstaan. Zo’n concept zou het op TV best goed kunnen doen. Stel dat we dat allemaal filmen en uitzenden. Van de inkomsten kunnen we dan fulltime iemand aannemen in de keuken en kunnen we gratis koffie, thee, broodjes en warme maaltijden aan bewoners serveren. Ik zal het eens voorleggen aan RTL.

Over de keuken gesproken: ook die zou ik zo snel mogelijk weer open willen hebben. Hier ga ik mijn best voor doen. Beloofd.

Olaf Boezelijn

 

2026: Een nieuw begin

Geplaatst op Geüpdatet op door Olaf BoezelijnCategorieën:Belangrijk, Bewoners, Column, Dianthus - Mezendaal, Woonpartners

1-1-2026: zie laatste alinea over de recreatiezaal.

We wagen ons niet aan een Dianthus jaaroverzicht, want dat brengt mogelijk emotionele momenten met zich mee. Er is zoveel gebeurd dat we het meeste achter ons willen laten. Tijd om vooruit te kijken, want wat was ligt achter ons, maar wat komt ligt voor ons.

2026 wordt wel een nieuw jaar met nieuwe mensen en daarmee ook nieuwe kansen. Kansen om verder te gaan bouwen aan de contacten onderling, nieuwe activiteiten te ontwikkelen en vooral met een positieve insteek op alle vlakken verder te gaan.
We hopen dat Woonpartners verder werkt aan optimale communicatie met bewoners (ook via onze website).
In de missie en visie van Woonpartners zie ik steeds het woordje “samen” terug komen. We gaan het zien in 2026!

We hopen dat bewoners onderling eens stoppen met elkaar de maat te nemen, te roddelen over elkaar, naamloze briefjes te verspreiden of elkaar uit te sluiten. We moeten het immers samen doen. Het kan zoveel leuker! 

Deze website gaat daaraan dit jaar ook weer een bijdrage leveren. We informeren, activeren, volgen positief alle ontwikkelingen, maar blijven wel kritisch zoals u van ons gewend bent. En natuurlijk mag u die kritiek ook leveren, maar het zou fijn zijn als er ook oplossingen worden aangeleverd, want met gemopper alleen komen we hier in Dianthus niet verder. Heeft u mooie ideeën? Laat het ons weten!
Wij zullen blijven informeren, helpen waar mogelijk en doorverwijzen waar we het niet voor u op kunnen lossen.
En natuurlijk kunt u al uw ideeën ook delen met onze complexbeheerder Irma. 

Verdere digitalisering in 2026

Verder stellen wij ons nog een ander doel: door de verdergaande digitalisering in onze samenleving is het een must digitale vaardigheden aan alle ouderen over te brengen en wij willen hier graag bij behulpzaam zijn. Je kunt als oudere bewoner nu eenmaal niet zeggen dat je je niet wilt bemoeien met computers en smartphones. Hoe vaak ik hier niet gehoord heb dat ouderen geïnformeerd moeten worden op papier. Stop met deze onnodige briefjes! Ouderen kunnen best dingen bijleren.

Als men hiermee door blijft gaan en u nog 10 of 20 jaar mee gaat, dan raakt u totaal geïsoleerd van onze samenleving. Wie gaat u straks nog via papier informeren? Hooguit op ons infobord. Als u vervreemd wilt raken van familie moet u vooral niet mee doen, maar wilt u het contact met uw (klein)kinderen behouden, dan is het zinvol u te verdiepen in de computer, uw smartphone en het internet.
De meeste van u appen wel met de kleinkinderen, dus die vaardigheden kunt u uitbreiden.

Wij en onze bibliotheek in Nieuwerkerk kunnen u daar kosteloos mee helpen. Loop even langs op nummer 22 voor verdere informatie.

U bent vast lid van de Senioren Actief Zuidplas en hebt gemerkt dat zij de nieuwsbrieven nu ook digitaal verzenden. U krijgt de nieuwsbrieven per email en dat scheelt de SAZ enorm veel werk en geld. Daarmee blijft uw contributie slechts 25 euro per jaar. Ook in 2026. Er worden nog enkele uitzonderingen gemaakt, maar die zullen uiteindelijk ook stoppen. Moord en brand is er door leden geschreeuwd over de nieuwsbrief die niet meer op papier beschikbaar werd gesteld, maar de digitalisering gaat gewoon door.
Als u geïnformeerd wilt blijven: doe dan mee!

Nieuwe webmaster

Dit is gelijk een mooi moment voor een nieuwtje. Per begin 2026 zal ik, Olaf Boezelijn, als webmaster van deze website tevens de webmaster gaan worden van de grootste vereniging van de Zuidplas, de SAZ. Ik neem hierbij alle taken over van de huidige webmaster. 

Voor onze eigen website zal dat geen gevolgen hebben en ook nog niet voor de website van de SAZ. Het komende jaar zal de SAZ website wel worden geactualiseerd en mijn taak is, naast het bewaken van de veiligheidsaspecten, de site actueel te houden.

Recreatiezaal

Op 1 januari 2026 heeft u naar alle waarschijnlijkheid ook een brief ontvangen (d.d. 30-12-2025) van Woonpartners over onze recreatiezaal.
Hierin staat uitleg over de reden waarom de recreatiezaal momenteel afgesloten is.
Woonpartners kan/wil het beheer van de zaal niet op zich nemen en zoekt naar oplossingen. Mocht u ideeën of suggesties hebben, dan kunt u dat onze woonconsulent Ingrid laten weten.

Ik heb eind van afgelopen jaar een voorstel gedaan voor het beheer en de financiële afhandeling van de recreatiezaal en ik verwacht dat hier door Woonpartners nog op zal worden gereageerd. Het komt er in het kort op neer dat het financieel administratieve deel voor rekening komt van Woonpartners en het zaalbeheer en de afspraken en reserveringen van de zaal via bewoners of vrijwilligers van buiten (b.v. St. ZO!) gaan lopen. Zodra dat is geregeld kunnen de koffieochtenden op de zondag ook weer worden georganiseerd.
Als Woonpartners dat deel niet op zich kan nemen, dan heb ik nog een aantal andere opties die ik voor kan leggen.
Voor nu: wordt vervolgd!

 

Olaf Boezelijn
(webmaster)

Kerstwensen

Geplaatst op Geüpdatet op door Olaf BoezelijnCategorieën:Belangrijk, Column, Dianthus - Mezendaal

Heeft u nog wensen dit jaar met kerst? Het is misschien een vraag die u heeft gekregen of ooit eens heeft gekregen.
Toen u klein was kreeg u misschien wel niks met kerst. Ik ook niet. Ik kwam uit een christelijk nest en cadeautjes waren voor het sinterklaasfeest en met kerst vierden we de geboorte van Jezus en daar hoorde geen cadeautjes bij volgens mijn moeder.
Op films zag ik dan vaak kerstbomen met cadeautjes eronder die met kerst werden open gemaakt. Dat vond ik zo prachtig.

Zodra ik het huis uit was zijn we dat wel gaan doen. Een leuk, liefdevol of spannend cadeautje gaven wij elkaar en toen mijn dochter niet meer in Sinterklaas geloofde zijn we over gegaan op kerst met cadeautjes onder de boom. Een compromis, want mijn dochter ging alleen akkoord als het aantal cadeautjes hetzelfde zou blijven en niks minder. En zo geschiedde het.
Kerst is ook vaak de tijd van vergeven en vergeten. Van terug kijken op het afgelopen jaar en van het maken van nieuwe plannen.
Bij mij roept dat wel eens emoties op en zeker het afgelopen jaar met zoveel ellende in deze wereld. Soms doe ik dan even mijn deur op slot.

Die kerstgedachte is bij iedereen wel anders. Er zijn hier in Dianthus mensen die hun partner hebben verloren of andere familieleden. Goede vrienden kwijt zijn geraakt of zelf ernstig ziek zijn geworden en weten dat ze niet zo lang meer hebben. Die kijken anders naar de toekomst.
Toch vind ik het knap als je ondanks je soms nare situatie toch de lichtpuntjes kunt blijven zien. Hoe klein ook.

Heeft u het verhaal van Jade Kops gelezen? Dat meisje heeft een tumor in haar keel vanaf haar 14e en had als wens 18 te worden. Dat heeft ze net gehaald, maar ze weet dat ze de 19 niet zal halen en misschien het einde van dit jaar niet eens. Stel je eens voor. Je wenst dat je 18 mag worden. Haar toekomst bestaat niet. Zij gaat gewoon dood. Op haar 18e. En dat weet ze. Ze heeft tonnen geld opgehaald in de strijd tegen kanker. Een boek geschreven en zoveel mensen geholpen. Ze mag dan niet ouder dan 18 worden; impact maakt ze zeker en daar heb ik diep respect voor. Lieve Jade. Een mooie meid van 18 zonder toekomst. Zij wenste afgelopen week niet verder behandeld te worden omdat dit kwaliteit van leven kost. Laat het even tot u doordringen. Haar kerstwens is haar laatste dagen doorbrengen met dierbaren. Ik word daar stil van. Ze is pas 18. Hoe oud bent u inmiddels?

In Dianthus hebben we grotere zorgen he? Dat de schoonmaak te wensen over laat, de verwarming het weer eens niet doet of dat het warm water er niet is. We klagen steen en been over onze situatie en als er geld naar Oekraïne moet of we moeten mensen opvangen in een nieuw te bouwen AZC hier in Zuidplas gaan we er tegen demonstreren want wij gaan immers voor?
Wat zijn we toch een rot volk. Wat zijn we egoïstisch. Wat denken we alleen aan onszelf. Aan Nederland, maar vooral aan IK.

Onze generatie is van na de oorlog. Wij zijn de generatie die het ’t allerbeste hebben gehad in een van de rijkste landen ter wereld.
Laat dat eens doordringen tot uzelf deze kerst als u weer gaat zitten zeuren, zaniken of zeiken over alles wat zo slecht is hier.
Ga u vooral eens schamen, want ik schaam mij in uw plaats als ik dat allemaal hoor. Wat zijn we toch rot geworden van binnen.

Gelukkig heeft u een dak boven uw hoofd, een warm huis en voldoende te eten en u woont vooral in een veilig land met een goede gezondheidszorg, een overheid die voor u zorgt en u behoort nog steeds tot de 10% rijkste mensen ter wereld. Ja U!

Als u deze kerst eens nadenkt over wat u nog kunt betekenen voor anderen dan kunt u hiermee zichzelf en anderen een stuk vrolijker maken. Vrijwilligerswerk levert zoveel meer op dan u misschien denkt. U kunt kinderen voorlezen via de bibliotheek, gewoon eens met mensen praten die uit het buitenland komen, u inspannen voor de vereniging waar u lid van bent en als u nog kunt auto rijden dan zijn er genoeg mensen die graag gebruik maken van uw hulp. En echt iedereen kan iets voor een ander betekenen.

Als laatste besluit ik deze column met mijn eigen kerstwens. Ik wens dat u komend jaar iets wilt gaan doen speciaal voor een ander. Belangeloos als vrijwilliger. Ik wens dat het u geluk brengt.
En voor ik het vergeet. Ik wens u oprecht een goede gezondheid, fijne feestdagen en een liefdevol 2026.

Olaf Boezelijn

Mooie droom …

Geplaatst op Geüpdatet op door Olaf BoezelijnCategorieën:Bewoners, Column, Dianthus - Mezendaal, Woonpartners
Lieve bewoners,
 
Vannacht had ik een mooie droom. Dromen die u misschien ook wel eens heeft. 
Ik wil u deelgenoot maken van mijn droom en daarbij mijn diepste verlangens. 
 
 
Ik droomde dat ik wakker werd. Deed mijn ogen open, stapte uit bed, liep naar de douche en zette de kraan open.
Het water bleef helaas koud. Met een glimlach op mijn gezicht belde ik mijn verhuurder die er altijd voor mij is en die gelijk op nam en ik  vertelde de telefoniste dat mijn douche koud was. Ze zei dat ze het tijdens mijn verhaal al had opgelost en inderdaad was er gelijk warm water en kon ik heerlijk douchen. Het was geweldig.
 
Na de douche liep ik door naar de huiskamer en zette de verwarming aan. Toen werd er gebeld. Het was de verhuurder weer en die mag mij altijd bellen want dat is zo fijn. Die merkte kennelijk op dat ik mijn verwarming aan had gezet en aangezien deze het niet meteen deed had zij al contact opgenomen voor ik dat deed. Ze zei mij dat alles was geregeld en snel werd het warm in huis. Een zalig gevoel.
 
Toen ik erachter kwam dat mijn kookplaat het niet deed en ik de verhuurder zelf weer even belde, vroeg ze of ik nogmaals wilde proberen de kookplaat aan te zetten en tot mijn verbazing had ik weer stroom en kon ik mijn ei gaan bakken. Het was zo fijn.
 
Bij het verlaten van mijn huis die ochtend trof ik mijn buurvrouw op de galerij. Ze vertelde mij dat ze een lekkage had gehad en haar verhuurder al op de stoep stond voordat ze de telefoon had neergelegd. 
Het was werkelijk fantastisch. Overal kwam ik blije mensen tegen in ons pand. De woonconsulent had een ruzie tussen bewoners al opgelost voordat deze ontstond. Hoe kreeg ze dat nu voor elkaar. Het was wonderbaarlijk mooi. 
Mensen vielen elkaar in de armen en hingen posters op van hun favoriete verhuurder met daarbij allerlei hartjes.
 
Plots schrok ik wakker en zat rechtop in mijn bed. Ik keek mijn kamer rond.
Langzaam werd ik wakker uit mijn mooie droom, stapte uit bed en liep naar de douche.
 
Shit … koud water.
Ik keek verbouwereerd naar het afvoerputje waar ik mijn droom weg zag spoelen.
 
Olaf Boezelijn
 

Uitzitten

Geplaatst op door Olaf BoezelijnCategorieën:Bewoners, Column, Dianthus - Mezendaal

“Als je ergens iets aan kunt doen, doe dat dan ook en zo niet, laat het dan los.” Wijze woorden waaraan ik altijd weer denk als ik tot mijn frustratie dingen weer eens niet voor elkaar krijg. Maar ja, wanneer kun je er toch wel iets aan doen he? Dat is voor de één een reden om meerdere pogingen te doen om resultaten te bereiken of te trachten andere manieren te proberen en voor de ander een reden om het te laten rusten omdat men denkt er toch niks aan te kunnen doen. Herkent u dit? 

Of het nu gaat om het uitzitten van alle berichten en acties van een populist in Amerika (en Nederland) en te hopen dat dit eens tot een einde komt; een ding is zeker: na deze personen komen er anderen en na deze situatie is er kans op verandering.
Hetzelfde geldt waarschijnlijk voor uw eigen situatie. Mijn moeder zei altijd: “Het bemoedigende aan slecht weer is is dat het alleen maar beter kan worden”, alhoewel het soms ook zo is dat het ook nóg slechter zou kunnen worden. Immers kan na regen ook nog meer regen komen, maar ik houd mij aan die woorden altijd vast als het “slecht weer” is of zoals u wilt “weer eens slecht is”.

Nu is het zo dat ik altijd positief ben ingesteld en niet zo snel bij de pakken neer ga zitten. Daarvoor moet je denk ik naast je karakter ook het één en ander hebben meegemaakt. Dat heeft u in uw lange leven vast ook wel. Je hebt er immers niks aan om in verdriet te verzwelgen of te blijven haten, want daarmee maak je uiteindelijk alleen je eigen leven tot een hel. Je kunt dus óf iets aan je situatie doen óf erin berusten omdat je er niks aan kunt doen. Het probleem laten daar waar het is en waar het hoort. 
En aangezien niet alleen de tijd alle wonden heelt, zorgt tijd ook voor rust, mensen die verdwijnen van het toneel en ruimte die nieuwe mogelijkheden biedt. Aan mensen. Aan dingen. Kortom: toekomst is er wel, maar soms moet je het even uitzitten.

Aan alle zorgen van de wereldproblematiek kunnen we als individu soms maar weinig meer doen dan meeleven, geld storten naar goede doelen en hopen dat alles goed zal aflopen. Geloof en hoop zijn de troostende woorden die dan in mij opkomen.
Het leed in Gaza, milieuproblematiek, kleinkinderen, neefjes en nichtjes die geen woning kunnen vinden. U kunt zich er druk om maken, maar afgezien van uw kleine bijdrage in het stemhokje kunt u daar verder weinig mee.

We kunnen het echter ook kleiner maken. Misschien kunt u wel iets doen in uw eigen omgeving. Eens koken voor uw buurman of buurvrouw of nog kleiner; even uw buren uitnodigen voor de koffie. Dat brengt soms gelijk mooie gesprekken met zich mee en nieuwe inzichten. elkaar opzoeken zorgt ook voor ruimte in uw hoofd. Een andere manier van denken. Een andere manier van kijken en dus ook een andere manier van handelen. Hoe vast je soms ook loopt en hoe uitzichtloos het soms ook even lijkt.
Hier in Dianthus hebben we bijvoorbeeld een mooie nieuwe recreatiezaal. Het trieste feit dat deze nauwelijks wordt gebruikt voor onze eigen bewoners, er geen activiteiten meer worden georganiseerd is een nare loop van omstandigheden veroorzaakt door mensen zoals u en ik.
En nee, ik wijs daarbij niemand aan aangezien iedereen een klein stukje van de oplossing mee kan brengen. Hoe klein dan ook.
Soms met een stapje naar voren en voor anderen juist beter een stapje terug.
Wij hebben de hoop ook nog niet opgegeven. We komen hier zeker op terug.

En ja, Soms. Soms. Soms he? Soms … moet je het maar gewoon even uitzitten.

Olaf Boezelijn

 

Zoef, zoef, zoef de haas …

Geplaatst op Geüpdatet op door Olaf BoezelijnCategorieën:Bewoners, Column, Dianthus - Mezendaal

Naarmate ik ouder word krijg ik steeds meer respect voor mensen die veel ouder zijn dan ik. Niet dat ik dat vroeger niet had, maar het neemt wel toe naarmate mijn leeftijd ook vordert. Ik bewonder altijd ouderen die nog zo actief zijn. Misschien wel omdat ik zelf medische beperkingen heb. We weten allemaal dat ouderdom met gebreken komt en iedereen wel wat heeft, maar de verschillen zijn soms groot. Heel groot. Zo ook bij een mevrouw wonende in Dianthus op de begane grond.

Afgelopen week kwam haar tegen in een scootmobiel en iedereen zal haar wel bij naam kennen. Ik ook trouwens. Ze gaat al richting de 100 en de scootmobiel probeert af en toe dezelfde snelheid te halen. Ze scheurt dan over het trottoir en lijkt haast te hebben. Je leeft immers maar één keer. Even wat maaltijden halen bij de supermarkt, want koken doet ze niet meer. Ze herkende mij meteen toen ik haar tegen kwam. “Olaf !” Een gesprek volgde.

Mevrouw is niet het type dat in de war lijkt en ook heeft ze haar mondje wel bij zich. Zo’n oma die kleinkinderen adoreren. Als ze het tempo van oma dan ook bij kunnen houden, want zowel het rijden als het praten en denken gaan bijzonder snel. “Zoef, zoef heen, zoef, zoef terug” zou Zoef de haas zeggen, alhoewel ik mij af vraag of de kleinkinderen de fabeltjeskrant wel kennen. Nee, haar houden ze niet voor de gek. Ze weet waarover ze praat. Haar leeftijd zijn immers ook haar ervaringsjaren en zo ver ben ik nog lang niet. Dus houd ik mijn mond en luister.

Ik werd meteen aangesproken op “de leuke stukjes op de website” die ze altijd leest. Dat de site wordt gelezen weet ik wel, want ik zie dat aan de statistieken en we stijgen nog steeds en staan bovenaan in de Google zoekindex, maar het frame dat ouderen niet zo digitaal ingesteld zijn is bij velen niet van toepassing. Een heel gesprek volgde over de gang van zaken in ons pand. Ja, je hoort nog eens wat.
Dat is echt wat anders dan blijven mijmeren dat vroeger alles beter was en er vooral niks mag veranderen.

Ik bedacht mij hoe anders dit kan zijn. Ik ken digibeten van mijn eigen leeftijd (nog geen 60) die totaal niet met een computer of smartphone  uit de voeten kunnen. En er zijn ook mensen van 90+ die nog prima mee kunnen komen. Dat ligt natuurlijk ook aan je geestelijke toestand, maar als je daaraan weinig meer mankeert dan wat vergeetachtigheid, kun je nog steeds iets bijleren.
Natuurlijk moet de interesse en nieuwsgierigheid er ook zijn!

Het mooiste van dit alles is dat het niet alleen het brein stimuleert, maar er ook voor zorgt dat je maatschappelijk actief blijft en gelukkiger kunt zijn. Het enige wat je daarvoor moet doen is interesse houden in veranderingen in de samenleving. De wereld verandert momenteel snel en als je ervoor kiest om mee te gaan met de ontwikkelingen blijf je ook veel actiever. Go with the flow.

Ik was op weg naar de supermarkt en zij was alweer terug aan het rijden op haar scootmobiel. Ik had nog wel een uur door willen praten, want op zo’n moment komen zoveel vragen bij mij op. Zoveel dingen die ik wil weten en vragen, maar het kwam er niet van. Zoef ging er weer als een haas vandoor richting Dianthus. Misschien heb ik wel weer iets leuks geschreven op de website. Dan kan zij dat snel gaan lezen.

Olaf Boezelijn

 

 

Lichtpuntjes

Geplaatst op door Olaf BoezelijnCategorieën:Algemeen, Bewoners, Column

Alhoewel het elke dag tot de zomer elke dag een stukje lichter wordt, zijn het voor velen donkere tijden. Daar hoeft u alleen al het nieuws voor te volgen. Nee, het wordt er niet leuker op en als wij op de website dan ook nog eens berichten gaan plaatsen die niet vrolijk stemmen dan snap ik dat goed. We moeten echter de woorden “kritisch” en “negatief” van elkaar onderscheiden. Kritisch moet. Het zorgt ervoor dat je streeft naar verbetering en dat komt iedereen ten goede. 

Wist u dat u behoort tot de 10% rijkste mensen ter wereld? Dat u daar weinig van merkt is omdat uw buren ook tot die groep behoren en overigens de hele straat. Door het streven naar “beter” bent u daar gekomen en dat is iets wat in de mens zit. Aangezien u leeft met allemaal rijke mensen om u heen, valt uw rijkdom niet meer zo op. Als u dit filmpje bekijkt zult u begrijpen waarom en krijgt u als tip mee ’s morgens eens in de spiegel te kijken en te zeggen tegen u zelf: “Ik behoor tot de 10% rijkste mensen ter wereld”. Het maakt uw dag een stuk positiever!

Zoals gezegd mag, nee moet je kritisch zijn. Daar verbeter je jezelf en ons allen mee, dus daarom gaan wij daar op de site ook mee door. Dat betekent niet dat we negatief zijn. We streven altijd naar verbeteringen. Voor elkaar. Samenwerking is daarbij van belang. Met u, met Woonpartners en met uw omgeving. Samen maken we het beter.
Wat onze verschillende belangen ook zijn. Het zijn vaak individuele mensen die het verschil maken. Denk eens aan de vrijwilliger die bij u op de koffie komt of die voor u speciale zorgmedewerker die net dat stapje extra zet voor u. Of dichterbij de mensen van de recreatie die dag in dag uit bezig zijn om het u naar de zin te maken. Of het terras van plantjes voorzien of zelf even een doekje pakken om een ergernis van andere bewoners weg te poetsen. Mensen die voor u proberen het beter te maken.
Maar ook de mensen van Woonpartners die daaraan persoonlijk bijdragen. Mensen die gebonden zijn aan hun organisatie, maar binnen hun mogelijkheden toch het beste voor u doen. Die mensen zijn soms zichtbaar, maar vaak ook niet. Ze doen in stilte hun werk en dragen daarmee bij aan een stukje extra geluk van onze bewoners. Zo wordt u toch weer een stukje rijker (lees: gelukkiger). Het zijn de lichtpuntjes van onze maatschappij. U kunt ook zo’n lichtpuntje zijn voor anderen.
Voor al die mensen willen we vandaag een lichtje laten branden. Laten we kritisch zijn en blijven en streven naar verbetering, maar laten we ons ook realiseren dat dit alleen samen kan.
Samen met u. Samen met alle lichtpuntjes.

“Aandacht”, het nieuwe zoethoudertje

Geplaatst op Geüpdatet op door Olaf BoezelijnCategorieën:Column, Dianthus - Mezendaal, Woonpartners

Inmiddels is het kabinet gevallen en dat zal u niet ontgaan zijn. Velen van u zal dat weinig doen vrees ik en het merendeel van de Nederlanders is ook blij dat dit kabinet niet meer bestaat omdat het hard schreeuwde, maar geen problemen kon oplossen. 
Zo krijgen we als bonus een huurverhoging en extra compensatie kunnen de armste mensen in Nederland ook niet meer krijgen. U bekijkt het maar!

En we dachten nog wel dat er naar ons geluisterd werd. Dat we gehoord werden. Dat er eindelijk iemand luisterde naar onze problemen en tot een oplossing zou komen. Niets bleek minder waar, want er is niks bereikt. Nou ja, dat u geen vochtige doekjes door het toilet mag spoelen, maar dat wist u al. Toch?
We horen u wel hoor, maar we doen niks. We luisteren goed, zeggen dat we het heel vervelend vinden, geven anderen de schuld en doen verder niks meer voor u.

Het is soms net een woningcorporatie. Die schreven op de website een nieuwsbericht met de kop: “geen huurbevriezing, wel aandacht voor betaalbaarheid“.
Ik zal het even voor u vertalen:
“Onze corporatie is blij dat we de huren toch mogen verhogen. Dat betekent extra inkomsten voor ons als corporatie en daar kunnen we over lange tijd misschien eens nieuwe woningen van bouwen. Nu kan dat nog niet doordat er geen stikstofruimte is. Dat verduurzamen gaan we inplannen in een meerjarenplan dus op hele lange termijn worden de slechtst geïsoleerde woningen mogelijk aangepast. Daar valt uw woning helaas niet onder. U heeft nu pech en gaat extra huur betalen. De mensen met de maximale huurtoeslag kunnen dit ook niet compenseren dus die hebben extra veel pech.”
Mocht u trouwens willen klagen over de aangekondigde huurverhoging luisteren ze zeker naar u, maar doen er niks mee. Doe dus geen moeite. Dat is zinloos.

En zo kweek je burgers die nergens meer om geven en gaan we steeds verder achteruit in de interesse voor elkaar. Dat is niet alleen jammer, maar ook op termijn een gevaar. Een gevaar voor onze samenleving en een gevaar voor onze democratie, want wat levert dat nog voor ons op? 
En de politiek maar klagen dat de maatschappij verhard. Dat we geen aandacht meer voor elkaar hebben, maar reflecteert nooit op eigen gedrag.

Is dit nieuw? Nee hoor. We horen te vaak dat er niets aan problemen wordt gedaan als het niet zeer urgent is. En zeer urgent is het als een bedrijf er zelf veel last van krijgt door de vele klachten en slechte beoordelingen. Ze geven aan goed naar de klant te luisteren, maar dat luisteren helpt niet als er niet daarna een actie volgt die het probleem oplost. Dat “luisteren naar de klant” kennen we nu wel. En dat “gehoord worden” ook wel. Misschien ervaart u dat op een vergadering zelf ook wel.
Maar nu is er het woord “aandacht” wat alles positief zal veranderen. Er is zelfs een lijst met “aandachtspunten” opgesteld.

Denk in ons pand even aan de schoonmaak. Daar is vast aandacht voor en anders komt dat zeker. Er is ook aandacht voor vochtproblemen. Er is aandacht voor de defecte mengkranen. Er is aandacht voor brandveiligheid (de gangen zijn nog steeds niet brandveilig) en van de beloofde keuring van de elektra is nog steeds niks gekomen.
En nu niet klagen hoor. Gelukkig is er aandacht voor u.