“Als je ergens iets aan kunt doen, doe dat dan ook en zo niet, laat het dan los.” Wijze woorden waaraan ik altijd weer denk als ik tot mijn frustratie dingen weer eens niet voor elkaar krijg. Maar ja, wanneer kun je er toch wel iets aan doen he? Dat is voor de één een reden om meerdere pogingen te doen om resultaten te bereiken of te trachten andere manieren te proberen en voor de ander een reden om het te laten rusten omdat men denkt er toch niks aan te kunnen doen. Herkent u dit?
Of het nu gaat om het uitzitten van alle berichten en acties van een populist in Amerika (en Nederland) en te hopen dat dit eens tot een einde komt; een ding is zeker: na deze personen komen er anderen en na deze situatie is er kans op verandering.
Hetzelfde geldt waarschijnlijk voor uw eigen situatie. Mijn moeder zei altijd: “Het bemoedigende aan slecht weer is is dat het alleen maar beter kan worden”, alhoewel het soms ook zo is dat het ook nóg slechter zou kunnen worden. Immers kan na regen ook nog meer regen komen, maar ik houd mij aan die woorden altijd vast als het “slecht weer” is of zoals u wilt “weer eens slecht is”.
Nu is het zo dat ik altijd positief ben ingesteld en niet zo snel bij de pakken neer ga zitten. Daarvoor moet je denk ik naast je karakter ook het één en ander hebben meegemaakt. Dat heeft u in uw lange leven vast ook wel. Je hebt er immers niks aan om in verdriet te verzwelgen of te blijven haten, want daarmee maak je uiteindelijk alleen je eigen leven tot een hel. Je kunt dus óf iets aan je situatie doen óf erin berusten omdat je er niks aan kunt doen. Het probleem laten daar waar het is en waar het hoort.
En aangezien niet alleen de tijd alle wonden heelt, zorgt tijd ook voor rust, mensen die verdwijnen van het toneel en ruimte die nieuwe mogelijkheden biedt. Aan mensen. Aan dingen. Kortom: toekomst is er wel, maar soms moet je het even uitzitten.
Aan alle zorgen van de wereldproblematiek kunnen we als individu soms maar weinig meer doen dan meeleven, geld storten naar goede doelen en hopen dat alles goed zal aflopen. Geloof en hoop zijn de troostende woorden die dan in mij opkomen.
Het leed in Gaza, milieuproblematiek, kleinkinderen, neefjes en nichtjes die geen woning kunnen vinden. U kunt zich er druk om maken, maar afgezien van uw kleine bijdrage in het stemhokje kunt u daar verder weinig mee.
We kunnen het echter ook kleiner maken. Misschien kunt u wel iets doen in uw eigen omgeving. Eens koken voor uw buurman of buurvrouw of nog kleiner; even uw buren uitnodigen voor de koffie. Dat brengt soms gelijk mooie gesprekken met zich mee en nieuwe inzichten. elkaar opzoeken zorgt ook voor ruimte in uw hoofd. Een andere manier van denken. Een andere manier van kijken en dus ook een andere manier van handelen. Hoe vast je soms ook loopt en hoe uitzichtloos het soms ook even lijkt.
Hier in Dianthus hebben we bijvoorbeeld een mooie nieuwe recreatiezaal. Het trieste feit dat deze nauwelijks wordt gebruikt voor onze eigen bewoners, er geen activiteiten meer worden georganiseerd is een nare loop van omstandigheden veroorzaakt door mensen zoals u en ik.
En nee, ik wijs daarbij niemand aan aangezien iedereen een klein stukje van de oplossing mee kan brengen. Hoe klein dan ook.
Soms met een stapje naar voren en voor anderen juist beter een stapje terug.
Wij hebben de hoop ook nog niet opgegeven. We komen hier zeker op terug.
En ja, Soms. Soms. Soms he? Soms … moet je het maar gewoon even uitzitten.
Olaf Boezelijn